Historia przyjaźni Kuby i Krzyśka poruszyła wiele serc.

Udało się i koń wrócił tam, gdzie przeżył większość swojego życia - do Wojnowa.

Jaka była reakcja Krzyśka, zobaczcie sami..

My z całego serca dziękujemy.

Oto powody dla których zwróciliśmy Kubę Krzyśkowi :

Zazwyczaj prosimy Was o pomoc gdy jakiś koń cierpi.

Wykupujemy go, poddajemy rehabilitacji, staramy się zapewnić jak najlepszą opiekę. Działamy tak już prawie 4 lata. Od zera doszliśmy do ponad 100 uratowanych koni. Kiedy dziś ktoś przyjeżdża do Wojnowa, widzi piękne, zadbane konie, mnóstwo słomy i siana, dawki owsa dowoli, doskonale wyposażoną salę apteczną i piękne, ogrodzone wybiegi dla koni zacienione drzewami. Konie są okrąglutkie i zadbane, niczego im nie brakuje. Weterynarze załamują ręce - że przesadzamy, że tym koniom jest za dobrze. Pośród tych koni biega z widłami uśmiechnięty Krzysiek. Dzierżawi nam za grosze stodołę, ale przy koniach pracuje nieodpłatnie, dorabia na budowie i przy drobnych remontach.

Ale nie zawsze tak było. Kiedyś brakowało nam na wszystko - jak wiele osób zajmujących się zwierzakami w Polsce, sytuacja nas przerastała. Przeprowadziliśmy się z Wrocławia właśnie tu, do Wojnowa. Dlaczego? W wyniku zbiegu różnych znajomości i okoliczności do Wrocławia przyjechał Krzysiek - nasłuchał się opowiadań, że w zamian za pracę na rzecz fundacji otrzyma 3 tyś zł pensji, mieszkanie na miejscu i opiekę dla swoich koni. Będzie także prowadził rekreację i będzie miał z tego dodatkowy zarobek.

Kiedy przyjechał - zobaczył, że opowieści jego kolegi o tym edenie były fikcyjne. Na miejscu w pięknej stajni były same stare i chore konie. Mieszkanie było w starym warsztacie - do zrobienia, bo wtedy mieszkaniem nie było. Zamiast prowadzić rekreacje miał oporządzać konie, wyrzucać obornik i pilnować ośrodka. Nie za 3tys zł, ale za uśmiech, mieszkanie w warsztacie i wyżywienie. Dla człowieka, który całe życie prowadził szkółkę jazdy konnej, gdzie konie były od tego aby zarabiać i gdzie nigdy owsa nie brakowało - był to szok.

Jak sam dziś wspomina - nigdy nie wiedział, że takie konie i takie miejsca w ogóle istnieją. Został jednak z nami tamtej jesieni. On, jego mały łaciaty Kubuś i jego wielki kasztanowaty Belenus. Jak mówi do dziś, ten wyjazd zmienił jego życie i spojrzenie na konie. Wtedy stary i chory koń nie był dla niego nic wart - nie kiwnąłby palcem.

Przez te 3 lata to właśnie on był jednak najbardziej zagorzałym rycerzem w walce o nasze stare, chore i kalekie konie - bo zmieniły jego życie o 180 stopni. To on je reanimuje nocami, kiedy same nie są w stanie oddychać, podnosi po 20 razy na dobę, kiedy nogi odmawiają już posłuszeństwa, on je karmi i on z nimi rozmawia, a kiedy ma chwile wolnego - siada pod lipą na przeciwko padoku i patrzy. To on krzyczał na kucyka Bianco, kiedy ten miał zapaść, i walczył o jego życie. To właśnie Krzysiek walczył o życie Karego 36 letniego dziadka biegając po całym Wrocławiu za autem z hakiem, żeby podnieść staruszka - dał mu tym jeszcze pół roku życia. To Krzysiek nocami robił sanki dla dzieci ze starej zjeżdżalni - w potem robił okolicznym dzieciakom z wrocławskiego trójkąta kuligi z Kubusiem na śniegu. To Krzysiek pierwszy chwycił za kose, którą sam zrobił - i kiedy we Wrocławiu nie było na siano, nauczył nas kosić trawy i powozić Kubusiem. To Krzysia boją się wszyscy adopcyjni i handlarze - on nie patrzy nigdy na wrażenie jakie robi, patrzy wyłącznie na konia i jego zdrowie i dobro. Kiedy my staramy się być dyplomatyczni, Krzysiek zostawia dyplomacje daleko i wymaga, choćby kosztem roboty przy kolejnym, zwróconym lub odebranym koniu. To Krzysia pokochały chłopaki z OHP, których wszystkiego w stajni nauczył - potrafił być nauczycielem i kumplem przy zabawach. W końcu to Krzysiu zdjął siodła koniom, kiedy wolontariusze chcieli jeździć - w trosce o ich kręgosłupy. A przecież całe życie niewiele go to obchodziło, bo końskie kręgosłupy na niego zarabiały. Przestał nawet jeździć konno - choć kiedy przyjechał do nas, całe dnie spędzał w siodle, zajeżdżał młode konie i naprawiał znarowione. I to było wszystko, co miał.

To i małego, łaciatego Kubę.

Nieduży łaciaty konik, z którym przyjechał aż do Wrocławia. Kuba był kultowym koniem. Krzysiek kupił go 13 lat temu do rekreacji. Trudno mu się dogadywało z ludźmi - więc dogadywał się z Kubą. Jadł z nim i spał w jego boksie, kiedy było zimno a nie było na opał - nakrywali się razem kocem i tak spali w boksie. Razem pracowali w lesie, aby zarobić na chleb. A latem oprowadzali dzieciaki. Kubę znało i kochało całe Wojnowo.

Wszyscy wiedzieli, że dla Krzyska Kuba był święty - był częścią jego życia. Wszystkim, co miał. Kiedy Krzysiek miał wypadek z piłą i groziło mu trwałe kalectwo - to właśnie Kuba pomagał mu na nowo chodzić, podpierał, rżał co rano, że trzeba wstać i żyć dalej.
     
Kiedy przyjechaliśmy do Wojnowa, byliśmy finansowo wyczerpani. I finansowo, i psychicznie. Parę dni temu jeszcze kosiliśmy trawę na wałach odrzańskich, bo nie było na siano. Żebraliśmy o każdy worek owsa. Ludzie byli dobrzy, pomagali. Udostępniali łąki, piekarnie przywoziły chleb a warzywniaki marchew. Mieliśmy zamknąć fundację tamtej wiosny. Nie było perspektyw, w fundacji była jedynie Ewa i Krzysiek na stałe - reszta pomagało dorywczo. Byliśmy wszędzie zadłużeni, nikt juz nie chciał dawać paszy.

Do tego wszystkiego pojawiła się klacz - ktoś zadzwonił, błagał o pomoc. Poszliśmy piechotą 5 km - poznaliśmy Klarę. Stała na łańcuchu, w komórce, kiwała się, patrzyła w ścianę. Chuda, z poraniona szyją. Nie mieliśmy na kupno..

Siedzieliśmy tamtego dnia pod lipą. Mieliśmy dzwonić do prawnika, zamknąć wszystko. Konie oddać do zaprzyjaźnionych fundacji, a te najbardziej chore 2 zostawić u nas. Ale zaczęliśmy liczyć… ten chory, ale tamten też. Ten kaleki. Tamten stary, nie widzi. Komu my je oddamy? Przecież wzięliśmy za nie pełną odpowiedzialność. Założenie fundacji nie było kaprysem - ale przemyślaną decyzją. Mieliśmy mętlik w głowach. Krzysiek wyjął telefon. Odszedł na chwilę. Zadzwonił gdzieś. Potem poszedł gdzieś na padok, wziął Kubę na linkę i poszedł z nim do lasu.

Wrócił dopiero po zmroku. Siedział z Kubą w stajni całą noc. Rano podjechała bookmana. Wszyscy pamiętamy to jakby się wydarzyło wczoraj. Wysiadł z niej facet, dał Krzyśkowi kopertę i wziął Kubusia na linkę. Krzysiek cały się trząsł, nikt z nas nie wiedział co się dzieje… w drzwiach stajni stała gromada dzieciaków. Chyba one pierwsze zrozumiały - Krzysiek sprzedał Kubę! Zaczęły się histerie i wrzaski, płacz. W końcu one wszystkie znały Kubę od wielu lat. Kuba był zawsze, jak stała tu ta stajnia. Kuba nie był ot ukochanym koniem - był całym życiem człowieka, który nigdy nic nie miał. Krzysiek szybko zatrzasnął klapę przyczepy, dał Ewie kopertę do reki i po prostu poszedł. Nie było go dwa dni.
Powiedział tylko, że mamy kupić tę klacz na łańcuchu a za resztę mamy kupić słomę i siano.