DRAMATERAPIA (teatroterapia) - rodzaj arteterapii.

Człowiek musi jakieś lśnienie w sobie mieć, czego tak naprawdę można więcej chcieć...

      Teatroterapia to nowoczesna forma rehabilitacji społecznej i zawodowej osób niepełnosprawnych intelektualnie. sztuce teatralnej mamy żywe słowo, inscenizację, wizualizację, które mogą kształtować wszystkie możliwe emocje, jest to niezwykle atrakcyjna poznawczo stymulacja wszystkich sfer osobowości. O walorach płynących z aktywnego odbioru sztuki, aktywności artystycznej i kulturalnej najczęściej mówiono w aspekcie doznań estetycznych już dawno i jest to sprawa bezdyskusyjna. Teatr jest polem szerokich możliwości osobowościowo twórczych, gdyż osoba mimo swoich ograniczeń niepełnosprawności intelektualnej może występować w roli, nie tylko samego odbiorcy, ale także twórcy, co ma nieocenioną wartość terapeutyczno-wychowawczą.

      Taka forma aktywizacji przynosi ludziom niepełnosprawnym satysfakcję i zadowolenie, przełamuje bariery i stereotypy dotyczące niepełnosprawności oraz integruje społeczeństwo. Pokazuje, że sztuka funkcjonuje ponad podziałami.

      Warsztaty Terapii Zajęciowej refundowane przez Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, które zaczęły powstawać w Polsce z początkiem lat osiemdziesiątych, są nowatorską formą rehabilitacji osób niepełnosprawnych.

      Nieodłącznym elementem pracy w grupie jest bliskie towarzyszenie aktorom przez terapeutów w ich zmaganiu się z rolą i adekwatne wzmacnianie za kolejne pokonywanie trudności w grze. W grupie teatralnej prowadzonej przez nas, więcej jest propozycyjności reżysera , mniej spontaniczności pacjentów, ze względu na rodzaj zaburzeń i obecne często jeszcze objawy negatywne choroby. Niemniej jednak można zauważyć, iż pacjenci odgrywający role główne, najwięcej korzystają z uczestnictwa w grupach. Prawdopodobnie duża koncentracja na osobie grającej rolę główną, duża ilość czasu jej poświęcana, uwaga reżysera i grupy, stanowi w efekcie kolosalne wzmocnienie, co nieraz owocuje całkowitą remisją objawową u tych osób i powrotem do tzw. normalnego życia, podjęciem pracy, nauki, wejściem w związki erotyczne.

Sztuka to niezwykły i silny sposób wyrażania ludzkiej kondycji . Osoby niepełnosprawne odpychane, zagłuszane, niezauważane przez społeczeństwo, także czują ogromną potrzebę wypowiedzenia się i siebie, nawiązania kontaktu, pozostawienia po sobie śladu. Zaangażowani w proces tworzenia mają tę możliwość, sztuka staje się narzędziem komunikacji. Włączenie zajęć teatralnych w zakres rehabilitacji i pracy z osobami niepełnosprawnymi to metoda wspierająca proces kształtowania ich osobowości, osiągania równowagi wewnętrznej, integracji; to okazja do stworzenia atmosfery afirmującej indywidualność, oryginalność niepowtarzalność uczestniczących w nich podmiotów , to szansa na przywrócenie człowiekowi niepełnosprawnemu możliwości twórczego wyrażania się. Teatroterapia jest sztuką i rzemiosłem, służy jako narzędzie wzrostu, rozwoju, wzbogacenia osobowości. Człowiek niepełnosprawny przekracza swoje ograniczenia, złe doświadczenia. Mając wsparcie grupy, do której należy, rodziny i terapeutów, osiąga nową jakość życia. Teatr to droga ich życia, to miejsce, które pozwala odnaleźć sens i radość własnego istnienia. Stają się śmielsi, chętni do wysiłku, uśmiechnięci. Dzięki inicjatywie osób współtworzących WTZ umożliwiono niepełnosprawnym wyjście z izolacji, na którą są często skazani, dano im szansę nie tylko na rehabilitację, ale również na wydobycie się z samotności. Pozytywny efekt teatroterapii dotyczy także rodziców uczestników warsztatów. Mogą się oni cieszyć rozwojem, przemianami, jakie dokonują się w ich dzieciach, a także wyjść z zamkniętego kręgu własnego cierpienia i problemów, przeżywać radość z sukcesów najbliższych. Rodzic zwracają także na taki aspekt koniec ukrywania się, wstydu, że się ma niepełnosprawne dziecko.