Kolory pobudzają, uspokajają, koją. Ich wpływ na psychikę od lat badają naukowcy. Kolorami można też leczyć. Leczenie przy pomocy kolorów to chromoterapia. Stosowali ją już starożytni. W skrócie można to wyjaśnić tak: każda barwa emituje określoną częstotliwość drgań, podobnie jak komórki ludzkiego ciała. Jeśli jesteśmy zdrowi, ta częstotliwość jest stała. Gdy chorujemy, ulega zakłóceniom i odpowiednia dawka właściwych kolorów pomaga nam wrócić do normalnego stanu. W wielu klinikach na świecie wykorzystuje się już energetyczne właściwości barw. Terapia kolorem wspomaga leczenie chorób układu pokarmowego, oddechowego, nerwobóli, migren, schorzeń kręgosłupa i nerek, dolegliwości kobiecych, nerwicy i depresji psychicznej.

Każdej barwie w chromoterapii przypisywane są odpowiednie właściwości:

• czerwony podwyższa ciśnienie, dodaje energii, pobudza, ale u osób nerwowych może wywołać agresję. Równie dobrze leczy brak apetytu, jak i gruźlicę. Przeciwdziała depresji i pomaga odzyskać sprawność umysłową. Wykorzystywany jest przy leczeniu chorób krwi, gośćca, a także paraliżu.

• pomarańczowy nastraja optymistycznie, odbierany jest jako kolor ciepły i bezpieczny. Dodaje odwagi i reguluje pracę serca, łagodzi objawy astmy, epilepsji. Leczy się nim choroby trzustki, żołądka i wątroby oraz choroby reumatyczne.

• żółty jest lekarstwem na przemęczenie, stres, dolegliwości wątroby i żołądka oraz problemy związane z menopauzą. Wzmacnia mięśnie i pobudza przemianę materii, dobrze działa na niektóre schorzenia skórne i rozstępy.

• niebieski ma silne działanie uspokajające i nasenne, wycisza i wspomaga przemianę materii, układ krążenia i pracę serca, zwalcza anginę, bóle uszu i choroby pęcherza.

• zielony dodaje pewności siebie i uspokaja. Zalecany jest głównie przy dolegliwościach związanych z przemianą materii, układem krążenia i pracą serca.

• indygo to kolor na choroby oczu, górnych dróg oddechowych, migrenę, zatrucia oraz stany zapalne uszu, nosa i gardła. Naświetlania tym kolorem pomagają też w leczeniu schorzeń psychicznych.

• fioletowy stosuje się w leczeniu blizn, cellulitisu, łagodzi też objawy bezsenności, napięcia oraz stresu, reguluje wydzielanie hormonów i pozytywnie działa na system nerwowy.

      Muzyka zajmuje istotne miejsce w życiu człowieka. Może wywołać najgłębiej ukryte wspomnienia i skojarzenia, stymulować pracę mózgu, przyśpieszać proces uczenia, może stworzyć możliwości do uzewnętrzniania samego siebie lub zapomnienia o doraźnych problemach oraz wspomagać metody leczenia i rehabilitacji. Specyfika przeżycia muzycznego, bardzo zróżnicowane odczucia, skojarzenia oraz różnorodna siła oddziaływania muzyki są celem zainteresowania się tym problemem zarówno teoretyków jak i psychologów czy klinicystów.

      Muzyka wśród plemion prymitywnych stosowana była powszechnie. Była nie tylko elementem rozmaitych uroczystości, ale stanowiła również środek terapeutyczny. Dawne rytuały lecznicze miały charakter magiczno- religijny. Odprawiane były przez szamanów i czarowników. Ich działanie uzdrawiające zawarte były w specjalnych pieśniach i rytmach, które dostosowane były odpowiednio do potrzeb.

      Wyjątkowe znaczenie przypisywali muzyce Grecy, którzy łączyli muzykę, śpiew i taniec w jedną formę wyrażającą emocję i wyzwalającą duszę z ciężaru uczuć. Twórcą pierwszej koncepcji leczniczego wykorzystania muzyki był Platon. Proponował on tzw. profilaktykę psychohigieniczną, w której za pomocą muzyki starał się wpłynąć na kształtowanie osobowości ludzkiej. Działania te kontynuował Arystoteles, który jako pierwszy zwrócił uwagę na związki między muzyką a odwzorującymi reakcjami człowieka. Terapia muzyką wykorzystywana była przerz wieki przede wszystkim w psychiatrii, gdzie była traktowana jako forma umożliwiająca połączenie ze sferą podświadomości ludzkiej.

Po drugiej wojnie światowej w wielu krajach zaczęły powstawać organizację propagujące rozwój muzykoterapii. Między innymi powstały: American Music Therapy Association (Maryland), Australia Music Therapy Association (Melbourne), British Society for Music Therapy (Londyn) oraz Gesellschaft fur Musiktherapie (Berlin).

Terapia muzyką obecnie przeżywa swój renesans. Sformułowane zostały teoretyczne podstawy muzykoterapii, jak również wyodrębniono różne kierunki jej rozwoju. Możemy wyodrębnić kilka dziedzin, w których muzykoterapia znajduje zastosowanie terapeutyczne i lecznicze. Przede wszystkim znana jest jako forma psychoterapii , lecz coraz większe wykorzystanie muzykoterapii obserwuje się w rehabilitacji. Gdzie pełni ona rolę:

• kinezyterapii oddechowej
• kinezyterapii ruchowej
• korekty wad postawy