Zaloguj się E-mail OnetHasło Niepoprawne dane Objaśnienia  Loguj się bezpiecznie  Zapomniałem hasła Anuluj

Przesłałam dziś właśnie zdjęcia kilku koni znajomej. Pośród nich nawinęły mi się fotografie od handlarzy koni.

Siedziałam, patrzyłam i myślałam - na czym opiera się ten stereotyp ? Pamiętam spot telewizyjny z jednej z końskich fundacji, emitowany całkiem niedawno "Handlarze! Bójcie się!".
A ja się pytam - dlaczego to handlarze maja się bać ? A czemu nie piękne, hodowlane stajnie? Czemu nie ośrodki rekreacyjne i prywatni hodowcy?

Tak się składa, że mamy ścisłe środowisko handlarzy u nas w regionie - i jak pośród ludzi, są Ci dobrzy i Ci źli. Tak jak w myśl tego, że nie ma złych narodów, są tylko źli ludzie.

Przecież te konie nie biorą się znikąd. My zawsze dostajemy paszport, gdzie widnieją czarno na białym dane poprzedniego właściciela. Obelgi lecą na handlarza - ale pamiętam Łateczkę, którą wykupiliśmy. Handlarz akurat żaden święty - ale gromy padły i tu na niego. Tym czasem konik pochodził z bardzo bogatej, letniskowej miejscowości, a właścicielka była żoną wysoko postawionego urzędnika, która prowadziła tam ośrodek rekreacyjny.
Nie ma co się dziwić, że handlarze się chowają przed prasą - bo ludzie patrzą tylko dwa metry przed siebie. Widzą chudego, chorego konia u handlarza - więc w niego rzucają co bardziej soczyste, mięsne kawałki. Zaś w weekendy, kiedy już się poczują lepiej po słownej obronie zagłodzonego stworzenia, jadą do owej Pani poklepać się w siodle. 

Myślę - czemu nikt się nie zastanawia, gdzie podziewają się konie powyżej 15 roku życia w ośrodkach sportowych i rekreacyjnych? Pasą się gdzieś na emeryturze? Albo poszły do fundacji różnych?
Otóż Nie, one stoją właśnie u handlarzy.. Oczywiście, nie wszędzie tak jest. Sama znam kilka ośrodków, gdzie koń, kiedy kończy pracę etatową - ma osobną stajnię lub stodołę i się pasie całe dnie. Ale kiedy widzę konie u naszych handlarzy, setki koni - widzę konie od ludzi, ludzi których znam. Z niejednego sławetnego ośrodka konie trafiły właśnie tam.
Niejeden mistrz Polski stoi dziś gdzieś na łańcuchu, zapomniany i czeka na swoją drogę do Włoch. Niejeden ukochany pupilek, który się znudził.

Niejeden koń, który przez kilkanaście lat pracował w rekreacji.
I to nie są nieznane ośrodki - one są obok nas. Dopiero kiedy patrzyłam właśnie w paszport konia - kojarzyłam nazwy pięknych stajni, które reklamują się co miesiąc w Końskim Targu okraszając wszystko bardzo dobrymi fotografiami.
Kojarzyłam nazwiska osob, ba! Sportowców i znanych hodowców - którzy uśmiechają się szeroko ze zdjęć, podium i zbierają laury. Niejeden nasz koń to wysłużony sportowiec.

  

(Łatka u handlarza)

 
(Łateczka chwilę po zakupie przez nas - stwierdzono rozległą sarkoidozę, raka skóry, zwyrodnienia stawów - a u handlarza była miesiąc..)

A to nie handlarze startowali na tych koniach. Nie oni je sprzedali za grosze handlarzowi, aby pozbyć się strupa albo kosztów utrzymania. Nie na nich te konie zarabiały cały życie. Więc może zamiast generalizować - czasem warto pojechać do kilku i spojrzeć w paszporty. Być może poznacie konia, na którym kiedyś uczyliście się jeździć w pięknym ośrodku pośród ludzi, którzy śmieli nazywać się koniarzami ?

A my prawie każdy weekend spędzamy właśnie u naszych handlarzy - zbieramy sobie informacje, pijemy z nimi herbatę i zajadamy pachnące ciasto Pani Babci - i słuchamy, co ludzie potrafią wyprawiać z końmi. Kiedy na jesieni rok temu potrzebowaliśmy pomocy, kiedy odchodził cudowny koń i jedyną szansą była klinika.. pamiętam do dziś, w ile drzwi pukaliśmy w środku nocy błagając o transport z tych wiosek, w których koń stał. Ileż ośrodków sportowych obudziliśmy tej nocy. Ilu zawodników... Każdy by pomógł, "ale"..
I, o ironio, jedyną osobą która odpowiedziała na  nasze błaganie w telefonie był właśnie jeden z naszych handlarzy koni. W pidżamie i na bosaka wskoczył w auto i jechał prawie 200 km. Nie zdążył jednak.. ale do dziś go pamiętam, jak wysiadł z auta ze łzami w oczach - bo "on nie lubi, jak przychodzi głupia śmierć". To właśnie on pomógł nam wszystko załatwić i on przyjeżdżał do nas pomagać przy koniach, bo my nie byliśmy w stanie po tamtej nagłej stracie. I mam ciągle ten obraz jego na boso na zimnej trawie, w deszczu.. tuliłam wtedy konia, do którego właśnie dojechała Klinika z Wrocławia, ale nie wiedziałam, czy płaczę tylko ze względu na konia. Jak patrzyłam na tego człowieka, stojącego tam wtedy bez butów w niebieskiej pidżamie i nie wiedzącego co powiedzieć.. to szlag mnie trafiał. O ironio, jedyny który pomógł.

Rzeczywiście... handlarze, bójcie się...

Tags:

Hits: 659 | Więcej…

Zawsze szukałam setek powodów i dobrych początków, aby zacząć pisać blog. Blog od kotary teatru jakim jest fundacja i jej działalność, blog bez cenzury i bez manipulacji faktami, bez obawiania się oceny innych, ich cennej lub mniej cennej krytyki. I w zasadzie nie pojawił się żaden powód - bo czasem na powód można czekać latami.

A życie leci, czas mija - i mijają nasze konie, mijają ludzie, których my mijamy, o których z czasem się zapomni.
Weronice zginął kabel od laptopa - nie może więc wystawić aukcji allegro. Martwi się, jak zbierzemy na Bianco i Herę - zebraliśmy dopiero 30% całej kwoty.
Do tego Kuba Krzyśkowy - sprawa dla mnie honorowa.
Znalazłam trochę biżuterii, masę książek - wszystko można sprzedać, może się zbierze.

Dzwoniła Ilonka, która ma Ipomejkę w adopcji. Wreszcie normalny weterynarz! Dr Michał Grunwald, który nas odwiedził do Cebulaczka jakieś 2 tygodnie temu (opuchlizna już prawie cała zeszła) pojechał i zbadał ... Okazało się, że tysiące które i my, i Ilonka włożyliśmy w leczenie Ipomei - nie miało w ogóle sensu. Czasem wtedy przeklinam adopcje - nie dlatego, że ludzie nie dbają, ale dlatego że weterynarze (bo i tu są tylko ludzie) potrafią wykorzystać niewiedzę i naiwność rodzin adopcyjnych, a także naszą - bo przelewając pieniądze za leczenie nie jesteśmy w stanie sprawdzić, czy rzeczywiście były one niezbędne. Ipomejka dostawała Ventipulmin (400 zł miesięcznie sam lek) i sterydy. Nikt nie raczył, nie chciał, nie mógł - wykonać tej cholernej bronchoskopii. Lekarze leczyli, choć nie wiedzieli na co i po co, ale wiedzieli, że mają za to dobrze płacone.

   

  

 

  

  

Tags:

Hits: 683 | Więcej…